Film doorbreekt crossdress-taboe

Op zijn zeventiende ontdekte Kevin Kok dat hij het fijn vindt zich af en toe als vrouw te kleden. ‘Crossdressen’ heet dat. Hij miste destijds een referentiepunt in de media. Je was hetero, homo of transgender, daartussen bestond geen nuance. Met zijn eindexamenfilm ‘Van Mars en Venus’ voor HKU Media wil Kevin die nuance tonen en tegelijkertijd jongeren van nu wèl dat referentiekader bieden.

‘Een hokje om jezelf in te kunnen plaatsen kan ontzettend fijn zijn’ vertelt Kevin. ‘Ik weet namelijk nog goed dat toen ik mijn behoefte om te crossdressen ontdekte, ik dit allemaal nogal vreemd vond. Het deed me veel nadenken over wie en wat ik precies ben. Ik kon helemaal niets vinden waar ik mezelf bij vond passen: niet bij transseksualiteit en ook niet bij androgynie. Toen Jett Rebel opdook in de media dacht ik even bij mezelf: ‘Is dit het dan?’ Maar ook Jett belichaamde niet hoe ik me voelde. Uiteindelijk heb ik, met hulp van de mensen om me heen, mijn behoefte om me af en toe als vrouw te kleden helemaal geaccepteerd.

'Wanneer je als man een jurk aantrekt, lok je geheid reacties uit'


Trailer 'Van Mars en Venus'

Clichébeeld
Het verhaal gaat over een heteroseksuele jongen in de binnenvaart die weet wat ‘ie wil, een echte doorzetter… én een crossdresser. Die keuze voor fictie maakte Kevin heel bewust. ‘Veel mensen hebben een niet kloppend clichébeeld van crossdressers: ze denken aan homoseksuele mannen van 50 jaar of ouder. Maar er zijn ook een heleboel mensen van mijn leeftijd – twintigers – die de behoefte voelen om zich soms als vrouw te kleden. Natuurlijk had ik een documentaire over mijn eigen ervaringen kunnen maken, maar ik wil niet dat het over mij gaat. Er zijn veel jonge crossdressers die niet over hun verlangens durven te praten. Juist over hen moet de film gaan.’

We leven in een tolerante maatschappij, waarin haast alles bespreekbaar is. Desondanks zijn er volgens Kevin twee redenen die de urgentie van de film benadrukken: ‘Allereerst rust er nog steeds een taboe op crossdressen. Dat zie ik bijvoorbeeld aan reacties onder interviews met mij: ‘Haha! Gay!’, wordt er dan geschreven. Een ander aspect waaraan je kunt zien dat het zich in de taboesfeer bevindt, is de evolutie van kleding. Vrouwen dragen tegenwoordig gewoon spijkerbroeken en blazers, terwijl dit vroeger ondenkbaar was. De normen voor mannen lopen daar enorm bij achter. Want als je als man een jurk aantrekt, lok je geheid reacties uit. Maar gelukkig wordt er tegelijkertijd ook veel gesproken over het genderaspect: kijk maar naar gendervrije toiletten.’ 
 
‘We vertellen met de film een intiem en persoonlijk verhaal. Belangrijk is dat ik absoluut niet de waarheid over crossdressen wil verkondigen, maar het publiek juist wil laten zien dat er tussen mannen en vrouwen nog zoveel grijstinten zijn.’

Terug