Cineasten strijden voor waardig levenseinde

Met de korte speelfilm Morfine maken regisseur Leon Golterman en producent Vincent de Gram zich hard voor het waardige levenseinde. “Als student aan HKU Media word je omringd door jongeren die midden in het leven staan,” zegt Golterman. “Toch wordt het recht om te sterven breed gedragen. Velen van hen hebben een opa of oma door een moeilijke laatste levensfase zien gaan en zeggen: ‘Voor mij hoeft dit zo niet. Kwaliteit boven kwantiteit.’ De recente ontwikkelingen in het euthanasiedebat laten volgens de makers zien dat de strijd nog lang niet gestreden is.

Morfine gaat over een katholieke huisarts die ontdekt dat zijn co-assistente op het punt staat een verlamde patiënt te helpen met een verborgen euthanasie. Hij staat voor een duivels dilemma: slaat hij alarm, of houdt hij hen de hand boven het hoofd? ‘Als filmmaker ben ik altijd geïnteresseerd geweest in drama gebaseerd op waargebeurde verhalen: films die een combinatie zijn van fictie en actualiteit. Morfine is precies dat. Het Nederlandse beleid is toonaangevend voor de rest van de wereld. Door het goede voorbeeld te geven, kan Nederland zich inzetten voor wereldwijde acceptatie van hulp bij zelfdoding.’ 

'Een patiënt mag nooit lijden onder geloofsovertuiging. Daarmee dwing je familie het heft in eigen hand te nemen.'

Door de kijker zich te laten verplaatsen in het hoofd van de patiënt, de co-assistent en de katholieke huisarts, willen de makers de gevaren laten zien van een terugkeer naar verborgen euthanasie. ‘Morfine zal vertoond worden op internationale festivals, op televisie en via online kanalen – juist in landen waar euthanasie niet vanzelfsprekend is. Daarnaast maken we de film beschikbaar voor debatavonden en het onderwijs. Zo willen we bijdragen aan een waardig levenseinde voor iedereen.’

Mevrouw Geluk
De aanleiding voor deze film is het verhaal van mevrouw Geluk. Zij woonde in een Zeeuws, religieus verzorgingshuis en kon door haar halfzijdige verlamming bijna niets meer. Ze besloot dat het genoeg was geweest: ze vroeg om euthanasie. De gelovige directie verzette zich uit alle macht tegen haar verzoek. In een poging om haar euthanasie te blokkeren, werd zij ten onrechte wilsonbekwaam verklaard. Met een valse diagnose van dementie hield de directie haar maandenlang gevangen in haar eigen lichaam. 

“Dit verhaal heeft me diep geraakt. Ik geloof dat ieder mens vrij moet zijn om zijn of haar eigen levenskeuzes te maken – ook als die levenskeuze de dood is. Een patiënt mag nooit lijden onder de geloofsovertuiging van zijn arts, verpleegkundige of verpleeghuisdirectie. Hierdoor dwing je familie en verzorgers om het heft in eigen handen te nemen. Het gevaar van een terugkeer naar verborgen euthanasie is reëel en schadelijk voor zowel patiënten als medici.”

Terug