Botsing tussen high art en kitsch

Twee bergen beton met keramieken diamanten, een giga-buttplug en beelden op hoge zuilen. Chris Rijk heeft opvallend eindwerk geproduceerd voor HKU Beeldende Kunst. ‘Kunst is vaak zo hoogdravend, pretentieus en heilig. Waarom kunnen we geen dingen maken die gewoon leuk zijn?’ Met zijn afstudeerproject bevraagt Chris het kunstenaarschap. ‘Wat maakt een kunstenaar tot kunstenaar? Waarom wil ik kunstenaar zijn? Wat moet ik ervoor doen? En vind ik het leuk? ‘Dat ik me wil uitdrukken met beelden is duidelijk, maar in welke vorm weet ik nog niet definitief.’ 

Chris wil voor zichzelf legitimeren dat hij met beeldende kunst bezig is. Hij heeft onder meer een installatie ontworpen die bestaat uit hoge zuilen met daarop een werk. ‘Omdat ik vind dat kunst letterlijk op zo’n hoge sokkel wordt geplaatst. Alsof jij je er nietig bij moet voelen en er tegenop moet kijken.’ Een ander thema in zijn werk is erotiek en er is vrijwel altijd sprake van een botsing tussen high art en kitsch. ‘Die twee kanten probeer ik bij elkaar te brengen om tot een soort niksig ding te komen.’

'Soms denk ik: gadver, wat een stomme, museale kunst!'   

Vroeger was het werk van Chris Rijk druk en overdadig met kleuren en glitters. ‘Dat vond ik destijds goed én leuk om te maken. Toen ik ontdekte dat dat toch niet helemaal de bedoeling was, ben ik het kaal gaan plukken tot wat het nu is. Soms denk ik: gadver, wat een stomme museale kunst!’ En nu moet ik opnieuw de balans vinden tussen het leuk hebben en iets goeds maken.’  De kijker krijgt te maken met veel materiaal, kleur, marmer, plezier, seks en… een ronddraaiende vaas. Zelf is hij te zien in opvallende kleding, zoals een pak van gezeefdrukt marmer en voor de opening een geborduurde kimono met mouwen tot op de grond. 

Als mensen naar Chris’ eindexpositie komen kijken, zien ze in feite een duoshow. ‘Ik exposeer samen met beeldend kunstenaar Babs Bleeker, in een enorme maar ook heel mooie en museale bak. Ons werk combineert fraai, zonder dat onduidelijk wordt wie wat heeft gemaakt. We hebben eerder tijdens onze opleiding een studio gedeeld en elkaar dus beïnvloed. Nu we afstuderen, komt het allemaal weer samen.’


Terug